تلخ کامی یک ملت

متاسفانه این ماه، کشور وقایع تلخ و جانسوزی را سپری کرد. فارغ از هر جناح سیاسی، از دست رفتن یک سرباز وطن، یک اشتباه تلخ و سقوط هواپیما و کشته شدن تمام مسافران آن، و مردن جمعی دیگر از هموطنان در همین اوضاع، کام ملت را بدجوری تلخ کرد. من هم مانند خیلی های دیگر، از درون غمگین، همدرد و نگرانم. هیچ حرفی فعلا برای گفتن ندارم و تنها برای بازماندگانشان صبر آرزومندم. روحشان شاد...

این جملات چارلی چاپلین بسیار زیباست. ای کاش بود گوش شنوایی

ما می خواهیم با شادی همدیگر زندگی کنیم

نه با غم و بدبختی یکدیگر

ما نمی خواهیم از یکدیگر متنفر باشیم و همدیگر را تحقیر کنیم

و این جهان برای همه جا دارد

و این زمین خوب آنقدر غنی هست که برای همه امکانات فراهم کند

راه زندگی می تواند آزاد و زیبا باشد

ولی ما راه را گم کرده ایم

حرص و طمع، روح انسان ها را مسموم کرده است

جهان را با تنفر مسدود کرده است

و ما را با گام های بلند به سمت بدبختی و جنگ و خونریزی سوق می دهد

و در زندگی هامون سرعت را توسعه و گسترش دادیم

ولی از درون خود را بسته ایم و هیچ حرکتی نداریم

زندگی ماشینی که به ما امکانات می دهد ما را حریص کرده است

و دانش مان ما را تبدیل به یک آدم ایرادگیر درآورده است

و هوش و ذکاوت ما سخت و نامهربان هست

خیلی فکر می کنیم ولی احساس کمی داریم

بیشتر از ماشین ها، ما نیاز به انسانیت داریم

بیشتر از ذکاوت، نیاز به محبت و مهربانی داریم

بدون این چیزها، زندگی خیلی وحشی می شود

و تمام این چیزها را از دست خواهیم داد.

عشق صدای فاصله هاست ......